in een hippe supermarkt reken ik af bij de kassa. Naast mij doet een andere klant hetzelfde
Verkoper: Heeft u misschien ook een klantenkaart?
Klant: Ja, maar die heb ik niet bij me, ik ben hem kwijt geloof ik..
Verkoper: Dat is geen probleem, ik kan uw punten wel bijschrijven. Heeft u uw kaart ook geregistreerd?
Klant: Dat weet ik niet meer.
Verkoper: Geen nood, ik kan dat checken. Wat is uw naam?
Klant: Henk Verburg.
Verkoper: Kunt u uw achternaam spellen?
Klant: V-E-R-B-U-R-G
Verkoper: Fee-Ee-Er-Pee..
Klant: Sorry, nee: de B, van Bernard.
Verkoper: Dat zeg ik, Pee.
Klant: Oh, dat ligt aan mij, ik verstond P, van Piet.
Verkoper: Nee, ik verstond geen Bee van Biet.
Klant: Euh..
Verkoper: U staat niet in ons systeem meneer Verpurg, zal ik een nieuwe klantenkaart voor u aanmaken?
We begrijpen elkaar
in een hippe supermarkt reken ik af bij de kassa. Naast mij doet een andere klant hetzelfde
Nooit is nooit, toch?
Wat nou als de nuance zoek is?
Mens sana in corpore sano
Aan het eind van een drukke werkdag is een fietstochtje leuk. Vooral op een gloednieuwe, mooie racefiets, van carbon, met alle toeters en bellen, waarmee je na een luttele paar weken zelfs speed pedelecs het vuur aan de schenen legt. Helaas, zoals hieronder blijkt is mijn trots misschien niet indrukwekkend genoeg.